• Wedstrijdverslag Walcheren JO 17-2 zaterdag 14 september

    Langs de rand van de afgrond

    Zoals in het Koningslied al bezongen, beleven we vandaag “de dag die je wist dat zou komen”. Ofwel de finale van de Bekergroep 6-10, waar Walcheren de degens gaat kruisen met het eveneens ongeslagen SJO HPC’16 JO17-1. In deze brij van cijfers en letters herkennen we de tegenstander als de combinatie van de B-jeugd van Hoek en Philippine. De eerdere uitslagen in deze poule gaven onze jongens een meerwaarde in doelsaldo van 10, dus een gelijkspelletje zou volstaan. Maar daar moesten we het maar niet op aan laten komen.

    Onder een vriendelijke zonnetje wordt er afgetrapt en “geht es los”. Na de redelijk eenvoudige tegenstand in de eerste twee wedstrijden wordt hier al snel duidelijk dat er een tegenstander van een ander kaliber tegenover ons staat. En als de spanning al niet wordt opgebouwd door de gelijkwaardige start met kansjes over en weer, dan gaat de hartslag wel omhoog dankzij de intensieve vocale begeleiding van de coaches van beide teams. Volgens mij zouden ze allebei het liefst hun jongens als marionetten aan een touwtje hebben hangen.

    Op het eerste gezicht lijkt Walcheren een klein overwicht op te bouwen, maar al snel wordt duidelijk wat het wapen van de tegenstander is: de razendsnelle counter. Bij de eerste snelle break mag Saajan al meteen aan de bak. Hij duikt de bal netjes uit de hoek. Het spel snel verleggen lukt Walcheren echter ook. Dat leidt tot een beste kans voor Ricardo die zijn schot geblokkeerd ziet worden door een Philippiens achterwerk, waarmee de bal over het doel vliegt.

    Er moet echt gevochten worden voor elke meter en Sem gaat voorop in die strijd. Hij wint op de rand van de 16 menige clash. Dat de tegenstander niet onderschat moet worden blijkt ook uit hun elkaar opvolgende kansen. Met name het gevaar uit hun hoekschoppen is hevig. We hebben geluk dat de bal die midden voor ons doel valt niet snel genoeg wordt opgepikt. Saajan kan de uiteindelijke intikker met moeite over de deklat grabbelen. Ook Noud zijn hoofd mogen we weer dankbaar zijn. Een paar gevaarlijke inzetten worden in de lucht onschadelijk gemaakt.

    Gelukkig zijn er ook kansen voor onze jongens. Helaas staan de vizieren van Ricardo en Servan nog niet op scherp. Een bal voorlangs en een bal op de keeper, verder komen we niet. Ook de solo van Nick en het schot van Duncan eindigen bij de sluitpost van de tegenstander.

    Zoals gezegd zitten de coaches fanatiek in de wedstrijd. De trainer van onze opponent is dan ook helemaal niet te spreken over een van zijn pupillen die na een kwartier al klaagt over vermoeidheid en die zichzelf spontaan wisselt. “Een beetje beleving man!” krijgt de jongen toegesneerd en hij kan meteen door naar de kleedkamer.

    In tegenstelling tot de vorige matches valt op dat er bij Walcheren maar bar weinig beweging in de spelers zit. Als iedereen maar blijft staan, dan kan HPC natuurlijk gewoon gaan schieten. Ook voorin missen we nog de scherpte. Ricardo truukt zich op de flank langs zijn tegenstander en biedt Duncan een niet te missen kans …. die hij toch mist door de bal in de handen van de keeper te leggen. Het venijn komt van een ander dynamisch duo. Tim trekt en sleurt en perst een voorzet uit zijn been en nu staat Nick op de goede plek. Na 25 minuten breekt hij het spel open met de welkome 1-0.

    Er volgt een periode van Walchers overwicht. Als de uitspelers al proberen door te breken, dan staat daar de onverzettelijke Martin. Hij vecht stevige duels uit, maar komt steevast als overwinnaar uit de bus. Dat geeft rust en ook de mogelijkheid om te gaan bouwen. Nick maakt bijna zijn tweede van de ochtend, maar zijn vrije trap wordt soepel uit de hoek gedoken. Hoewel het gele team nu duidelijk de bovenliggende partij is, lukt het niet om echte kansen te creëren. Veelal sterven de aanvallen in het drukke midden. Dat merkt ook Sep wanneer hij een solotournee wil starten. De uitbraken van Walcheren zijn nog het meest gevaarlijk. Helaas lukt het de als valse spits ingebrachte Diogo niet om de keeper te verschalken.

    Zo aan het einde van de eerste akte slaat het spelbeeld echter om. De HPC’ers krijgen steeds meer mogelijkheden en het moet gezegd: zij maken slim gebruik van hun spelers op de buitenposities. Het is wel zo dat het meeste gevaar ontstaat uit slordigheden in het spel van Walcheren. Saajan krijgt het druk. Eerst mag hij duiken op een vrije kopkans en na geklungel achterin kijkt hij de bal goed naast.

    Walcheren zet daar wat zeer optimistische pogingen tegenover. Inderdaad, als Tim van 40 meter afstand had gescoord hadden we de PZC moeten bellen, maar de telefoon kan in de broekzak blijven, want het schot ontbeert de kracht om de doelwachter nerveus te maken. Vlak voor het rustsignaal noteren we nog de allerbeste kans voor ons team. Duncan en Nick gaan met één verdediger tussen hen beiden op het doel af. Het afleggen van Duncan is prima, maar Nick besluit veel te snel te schieten, waarmee hij de keeper de kans geeft om de verdere schade te voorkomen. We gaan rusten met een kleine voorsprong, maar echt gerust op de overwinning kunnen we nog niet zijn.

    Nou, dat begint lekker. HPC krijgt meteen een gratis kans aangeboden, wanneer de uittrap van Saajan direct wordt ingeleverd. Noud is stand-by en lost dit slippertje netjes op. Het is een voorteken van nog veel meer kansen die de tegenstander deze helft gaat krijgen. Een te afwachtend Walchers middenveld stelt de overkanters in staat om in een 3 tegen 2 overtal op ons doel af te stormen. Het zijn weer Saajan en Noud die redding bieden, maar je vraagt je af hoe lang dit nog goed kan gaan. Om die vraag nog wat te benadrukken, krijgen de Phillipijners  nog een megakans. En weer verdwijnt het schot buiten de palen. Watskebeurt?

    De Walcherse spitsen staan droog; het is nu alle hens aan dek in de laatste linies van de thuisploeg. De nog frisse Yoran mag meteen de zweetdruppels op zijn gezicht rennen. En Saajan krijgt de gelegenheid om te laten zien, waarom hij is uitgekozen om ons doel te verdedigen. Dat doet hij met verve, al worden zijn reddingen steeds miraculeuzer. Met een intermezzo waarbij Nick en Diogo de kans krijgen de wedstrijd in het slot te gooien, maar de sleutel niet weten te vinden, gebeurt uiteindelijk het onvermijdelijke. Een voorzet doorkruist onze defensie en of het zo bedoeld is weet ik niet, maar de Zeeuws Vlaamse spits schiet de bal hard door het midden over onze doelman. De stand is weer in evenwicht en dat is zeker niet onverdiend.

    De trainer van HPC heeft nog een goede tip voor zijn spelers: “maak het ze moeilijk”. Nou, dat doen onze jongens zelf wel. Inmiddels hebben de combinatiepogingen van Walcheren veel weg van los zand en het zijn de zwarthemden die vol gas geven. Met twee man vrij voor het doel lukt het ze nochtans weer niet om onze keeper te verrassen. Met gevaar voor lijf en leden redt Saajan zijn ploeg. Maar Walcheren wankelt als een aangeslagen bokser met dichtgeslagen ogen door de ring.

    Tegen de verhouding van het moment in, lukt het de Vlissingers bijna om weer op voorsprong te komen. Een vrije trap van Nick legt de bal heel dicht voor de doellijn, maar Dani stuit van een meter afstand alsnog op de doelverdediger. Het zou ook wat te veel van het goede zijn geweest. En weer stormen de jongens in het zwart naar voren. De ingebrachte Youri heeft er een zware dobber aan. Meerennen en tegenhouden is het beste dat er te doen is. We hebben geluk dat de tegenstander slordig is in de afwerking.

    Daar is ie weer: de aloude voetbalwet. Die stelt dat als je je kansen niet benut, je dan zelf een doelpunt om de oren krijgt. Dit keer werkt deze wet in ons voordeel. Bij een van de weinige uitbraken komt Servan mee naar voren en hij zet scherp voor. Aan een hoop geelgesokte lieden gaat deze fijne bal voorbij, maar bij de tweede paal is Nick alert. Hij schiet tot veler opluchting de 2-1 in het net.

    Dat is ook meteen het breekpunt in deze tweede helft. Vanaf dit moment gaan de koppies bij HPC naar beneden en dan is het erop en erover. De altijd hard werkende Jairo geeft het goede voorbeeld. Dit is het moment om door te drukken. Het zijn Tim en Duncan die bijna de genadeslag uitdelen, maar de keeper kan het noodlot nog afwenden. Daarna levert een snelle inworp op Duncan een voorzet op die Tim net naast het doel prikt. Tenslotte is het een bal “ins Blaue hinein” van Dani die met een grote boog over alles en iedereen heen vliegt, die door Duncan onder controle kan worden gebracht. Hij pikt de bal op, zet het op een lopen en alleen voor de keeper kiest hij de juiste hoek en schiet hij de bevrijdende 3-1 achter de doelwacht.

    De laatste stuiptrekkingen van HPC bieden nog wat kansjes, maar het heilige vuur is gedoofd en het geloof in een overwinning ebt met het wegtikken van de minuten steeds verder weg. Het laatste fluitsignaal maakt het allemaal definitief: Walcheren pakt de winst en is daarmee ongeslagen en zonder puntverlies de winnaar van de eerste bekerronde.

    We zagen een wedstrijd met twee gezichten en ik zeg het niet met een gele bril op mijn neus, maar uiteindelijk is de overwinning van Walcheren toch verdiend. Al liepen onze jongens in de tweede helft langs het randje van de afgrond. 

    Waargenomen door Paul

    14 september 2019