• Walcheren JO15-2: lelijk spel, mooie punten

    Op deze kille maandagavond trekken we naar Krabbendijke om de verschoven match tegen de nummer 11 van het klassement af te werken. De competitie heeft een tijdje stil gelegen voor onze jongens en tijdens de rit naar Zuid-Beveland laten ze al merken dat ze wel weer eens zin hebben om een potje te ballen. Ze zijn gewaarschuwd, want hun trackrecord tegen lager geklasseerde ploegen is tot nu toe niet erg positief.

    We zijn zoals altijd weer erg op tijd, dus dat biedt de jongens de gelegenheid om uitgebreid warm te spelen. De meegereisde supporters zijn blij met de paar zonnestralen die hun bankje bereiken, maar verder is er nog maar weinig opwinding te beleven op het sportpark. Zelfs de koffiejuffrouw is er nog niet.

    De mindset van de spelers vooraf was prima, maar na de eerste balomwentelingen blijkt al dat het samenspel nogal roestig is. Er is veel balverlies, maar omdat de Krabbendijkers ook nog stram in de benen lijken, kijken we naar een uiterst rommelig potje voetbal. Zelfs de steekballetjes op onze spitsen zijn net te hard. Of die mannen lopen te langzaam, daar wil ik vanaf zijn. Hoe dan ook: slordigheid is troef. De beste kans is voor Walcheren wanneer het trio Jan-Sem-Sep een aardige combinatie op de mat legt en tot bij het vijandelijke doel optrekt. De afsluitende knal wordt gemikt op de korte hoek, maar dat was nou precies de plek waar de doelwachter ging liggen, dus we houden het nog op een brilstand.

    Het spel komt op de wagen bij een aanval op rechts waar Jan er met de bal vandoor gaat. Hij weet aan de rand van het strafschopgebied zijn makker Luka te bereiken en die doet meteen een doelpoging. En dat is niet mis! Met een fraaie kromming waar de klokkenluider van de Notre Dame jaloers op zou zijn, krult hij de bal in de bovenhoek buiten bereik van de keeper. In de 13e minuut mogen we aldus de 0-1 noteren.

    Dat zou het sein moeten zijn voor soepeler spel, maar dat wordt helaas niet bewaarheid. Nog steeds wordt er veel aangerommeld en een overdosis aan passes bereikt eerder de tegenstander dan een medespeler. We worden verrast door wat frivoliteit van Noud, die zich met een Zwanenmeerwaardige pirouette langs zijn directe tegenstander draait, maar verder blijft het behelpen. Krabbendijke heeft inmiddels een ander vaatje gevonden om uit te tappen. De spelers worden fysieker en de mannelijke schouderduw wordt afgewisseld met glijdende benen. Ik ben blij dat tot twee keer toe een van onze spelers tijdig opspringt wanneer een onbesuisde sliding wordt ingezet. Hoe zou een besuisde ingreep er trouwens uitzien, vraag ik mij af.

    De volgende kans wordt ingeleid door Rani. Zijn pass op Sem is op maat en diens schot mag er zijn, maar helaas ontbreekt de juiste richting. En “bijna” geeft hetzelfde resultaat als “niet”, dus de telling op het scorebord hoeft niet te worden aangepast. In het Krabbendijkse team is ook een dame opgenomen en die weet eveneens van wanten. Daan kan haar maar met grote moeite in bedwang houden en Jens moet zelfs bij een hoofdenbotsing even bijkomen, terwijl de blonde haren van zijn tegenstandster alweer voorwaarts wapperen.

    Ook de opponent krijgt zijn kansen. De grootste mogelijkheid ontstaat bij een vrije trap op een meter of 30 van ons doel. Waarom zou je op maandag geen zondagsschot kunnen geven, lijkt hun spits te denken. Dit optimisme wordt nog bijna beloond, maar de trap is vooral hard en gelukkig voor ons minder zuiver. Het schot gaat naast en we kunnen opgelucht uitademen. We sluiten het eerste deel van deze wedstrijd af met veel flipperkastgeweld, waar de bal maar moeilijk richting kan vinden. Zo trekken we met een kleine marge in ons voordeel naar de kleedkamer respectievelijk de kantine.

    Na de verplichte rust zien we een herboren Krabbendijke op het veld. Ze zijn duidelijk van plan om de punten niet naar Vlissingen af te laten reizen. Hun eerste klap is een halve en daarmee nog net geen daalder waard. Waar onze verdediging uiteen wordt gereten, weet de doorgebroken speler zich geen raad met deze onverwachte vrijheid. Zijn schot is hard maar scheef. Walcheren zou gewaarschuwd moeten zijn.

    De thuisspelende ploeg doet er nog een schepje bovenop en nu is het echt alle hens aan dek. Saajan wordt voor het eerst echt getest met een afstandsschot dat hij slechts ternauwernood met beide handen uit zijn doel kan duwen. Ook bij de volgende aanval hebben we weer baat bij een ledemaat van onze keeper. Dit keer bedanken we het uitschuifbeen van Saajan.

    Het wordt nu echt penibel, want ook de volgende stormlopen zijn gericht op ons doel. Achtereenvolgens wordt de Vlissingse doelverdediger gedwongen zich uit te strekken, mag hij een poeier opvangen in zijn armen en ook de derde poging geeft geen scheepsrecht, want nu gaat de bal vanaf de zijkant rakelings voorlangs. Er hangt iets in de lucht en het is niet een uitbreiding van de Walcherse score.

    Met zo veel aanvallend vermogen, vallen er ook wat gaten op het middenveld. En Mylo weet daar handig gebruik van te maken. Hij ramt de bal naar voren, waar Martijn gretig als altijd met het leer aan zijn voet op lijkt te stomen naar het doel. Althans dat zou gelukt zijn, als zijn tenen wat langer waren geweest. Nu ziet hij de bal net buiten zijn bereik in de handen van de Krabbendijkse goalie eindigen.

    Walcheren komt er niet meer uit. De combinaties kunnen niet worden gemaakt en de gelijkmaker lijkt slechts een kwestie van tijd. Gelukkig voor ons ontbreekt het de Bevelanders zowel aan geluk als aan scherpte. Ik hoor het wel piepen en kraken bij ons achterin. En zelfs letterlijk, want de inzet en felheid van de tegenstander laten een diepe indruk achter. En wel op het dijbeen van Mylo, die morgen vast strompelend zijn bed zal uitkomen. Geen kwade opzet hier, maar eerder onbenul.

    We naderen het einde van de wedstrijd en dan lijkt toch definitief de trekker te worden overgehaald door Walcheren. Bij een spaarzame uitbraak waagt Luka een afstandsschot dat via een hand van een Krabbendijkse speler op de paal belandt. Maar op handspel in de 16 staat een duidelijke straf: penalty. Dat biedt een uitgelezen mogelijkheid om de match definitief in het slot te gooien. Sem zet zich achter de bal. Zijn aanloop is indrukwekkend, net als de kracht die hij in het schot legt. De richting is echter minder imponerend, want de bal verdwijnt hoog over het doel. De tegenstander mag nog steeds hopen op een meer dan verdiend punt.

    Maar dit keer profiteren de Vlissingers alsnog van de aloude voetbalwet: als je bij een overwicht zelf niet scoort, krijg je hem om de oren. Bij een uitval weet Sem de bal voor te brengen en daar zet Luka slim zijn voet tegen de bal voor de niet verdiende, maar zeer welkome 0-2.

    Daarmee levert dit rommelige potje voor Walcheren toch nog drie punten op. Dat zijn er eigenlijk te veel, maar een kniesoor die daar een punt van maakt. Omdat het middenveld op de ranglijst nogal in elkaar is geduwd, levert dat meteen een reuzensprong in het klassement. Onze jongens jumpen zo van de 7e naar de 2e stek, waar ze zich nestelen achter het voorlopig ongenaakbare Jong Ambon. Ook lelijke punten tellen mee, maar voor de gemoedsrust van de supporters stel ik voor dat de volgende keer weer wordt terug gegrepen op het eerder vertoonde spel waar de spelers elkaar de bal toespelen. Ik weet dat ze het kunnen, want het is eerder vertoond. Over vijf dagen weten we of dat is gelukt. 

    Waargenomen door Paul
    6 mei 2019