• Wedstrijdverslag Walcheren JO17-2 zaterdag 28 september 2019

    Voor de poorten van de hel

    Vandaag staat er een uitwedstrijd op het programma in Verweggistan. We reizen af naar De Westhoek, een briljante naam voor een club die zijn thuisvelden zowel in het Westen van het land als in de hoek van Zeeland heeft verstopt. Op weg naar Burgh-Haamstede blijkt al dat de plu die in de achterbak ligt geen overbodig accessoire zal zijn vandaag. Regenbuien worden afgewisseld met blauwe luchten. En kijk, er verschijnt een regenboog. Zou aan het einde van die boog een pot met drie punten liggen voor Walcheren?

    De match start onder de eerste van de vele nog volgende piekregenbuien. Mijn komst is voorzien, want er is een speciaal kotje naast het veld voor de pers. Daar kan ik met blocnote en pen mooi proberen de wedstrijd droog uit te zitten. Helaas is er behalve regen ook veel wind en ongunstigerwijs staat de windrichting op de open kant van de perstribune. Dus maak ik mijn notities met plu in de ene en schrijfgerei in de andere hand.

    De eerste schermutselingen vinden voornamelijk voor het Walcherse doel plaats. Daar verdedigt bij afwezigheid van Saajan vandaag stand-in Ricardo de netten. Het wordt al snel duidelijk dat onze tijdelijke doelman er niet voor niets staat. Westhoek heeft zijn eerste wedstrijd verloren en is er duidelijk op gebrand om vandaag de eerste punten aan de nul toe te voegen.

    Na wat geharrewar over en weer is het overigens toch Walcheren dat de eerste echte kans krijgt. Sep geeft een mooie steekbal die de Burghse defensie splijt. Nick is op weg naar wat moois, maar hij wordt afgetroefd door een alerte verdediger van de thuisploeg.

    Terwijl de kraan nog wat verder opengaat, wordt het spel weer verlegd naar de kant die wij liever niet in beeld hebben. Servan serveert een corner van ons doel af en een schot van net buiten de 16 verleidt Ricardo tot een buikschuiver, waar een duik een betere optie was geweest. Gelukkig verdwijnt de bal naast de goal.

    Hoewel het spel iets meer in balans raakt, is het toch weer De Westhoek, die oprukt. Sep wordt gedwongen mee te verdedigen en kan de aanvaller slechts met zijn handen stuiten. Aangezien dat in deze sport niet is toegestaan, wordt die actie bestraft met een vrije trap tegen. Er volgt een stevige pegel, die door Ricardo keurig wordt opgevangen.

    Achterin hebben we elk been en elke voet nodig om de Westhoekers af te stoppen. Die van Yoran staan op de goede plek en voorkomen voorlopig onheil. Onze jongens proberen wel door te breken, maar de lichtblauwen staan goed opgesteld. Er is geen doorkomen aan. Aan onze kant worden we eerst nog verrast door een mooi afstandsschot. Dat vliegt over onze doelman en dus loopt het hier met een sisser af.

    Walcheren zit in de verdrukking, maar creëert ook zijn kansen. Het is Sep die met een buitenkantje Duncan vrij voor het doel zet. Die houdt zijn hoofd behalve nat ook koel en met een bekeken schuiver zet hij Walcheren, iets tegen de verhouding in, op een 0-1 voorsprong.

    Dat smaakt naar meer en nu is het Walcheren dat voelt dat er wat te halen valt. Servan kopieert de vorige succesvolle aanval door ook een mooie steekbal te geven. Dit keer moet Duncan opspringen voor de aanstormende doelwachter die met de benen naar voren glijdend een tweede treffer succesvol voorkomt.

    Westhoek doet er een schepje bovenop en we beleven enkele hachelijke momenten voor onze goal. We mogen onze aanvoerder Sem hartelijk bedanken, wanneer hij nadat Ricardo al is uitgespeeld op onze doellijn redding brengt en de bal uit de doelmond wegpeert. Het zal niet zijn laatste verdedigende actie vlak voor het vallen van de bijl blijken.

    De thuisploeg heeft een paar stevige en handige verdedigers in zijn ploeg. Met name de eerst een tiental meters gesmokkelde en daarna ver gegooide inworpen stichten geregeld gevaar. Ricardo krijgt het drukker en drukker. Hij mag geregeld een uittrap nemen en verzorgt een aantal keren zijn eigen werk, doordat de ballen door het midden al snel door de tegenstander worden opgepikt.

    Van beide kanten is het spel onrustig. De regen en de wind zorgen natuurlijk niet voor een stabiele basis, maar het is wel jammer dat de meeste actie richting onze defensie wordt ontplooid. Dani draaft vele meters en houdt zijn flank vrij van opstomende aanvallers. Maar ook hij kan niet voorkomen dat de laatste acties Ricardo een hoop drukte bezorgen. Onze doelman weet eerst een moeilijk schot nog te kraken en bij een volgende aanval heeft hij beide benen nodig om de bal te stuiten. Tenslotte is de laatste steek voor de pauze een van zijn handen afketsende bal. Het wordt hoog tijd om even bij te komen en het rustsignaal van de fluitist voelt als een cadeau onder de kerstboom.

    We hervatten met de wind in de rug. Met de regen trouwens ook. We gaan verder waar we gebleven waren: met Westhoekse druk en Walcherse uitbraken. Tim komt “to the rescue” in de verdediging en ontfutselt net op de tijd de bal bij een gevaarlijke aanval.

    Het Vlissingse gevaar is incidenteel en de beste kans komt voort uit een dood spelmoment. Diogo mag aanleggen voor een vrije trap en zijn verrassend ineens op het doel genomen schot gaat maar rakelings over de deklat. Ik aanschouw het allemaal vanaf de reservebank die bestemd is voor de gasten, want het hokje dat is gereserveerd voor de schrijvende pers is inmiddels ingenomen door het meidenteam van de Westhoek. De jongens van de plaatselijke B1 hebben een aardige fanbase met gillende en joelende dames.

    De thuisploeg probeert de gelijkmaker te forceren met de ene na de andere aanval. Noud en Martin staan op scherp. Hun moeders zullen de witte broek niet meer als zodanig herkennen. Er zal een hoop witwasmiddel en Oxy Action nodig zijn om het oorspronkelijke wit weer terug te toveren. En natuurlijk hebben we achterin de altijd ijverige vlekken wegpoetsende Sem. Hij voorkomt menige doorbraak.

    Er zijn meer reddende engelen nodig om het achterin figuurlijk droog te houden. Servan redt nog eens voor de doellijn en Youri heeft handen en voeten nodig om de aanvallers de doorgang te beletten. De niet onverdiende gelijkmaker hangt tussen de regendruppels in de lucht.

    Het piept en het kraakt en zowel Martin (met een sliding) als Ricardo (met een tweebenige redding) zorgen voor tijdelijke opluchting. De wedstrijd had zo maar in het slot kunnen worden gegooid wanneer Tim wat meer de tijd had genomen met een door Sep aangeleverde bal. Hij komt te snel tot een doelpoging en in dit geval is haastige spoed niet goed, want de guillotine valt niet, aangezien zijn schot net naast gaat.

    Door het uitblijven van succes merken we ook dat de frustratie bij de Burgh-Haamstedelingen toeneemt. Er wordt op elkaar gefoeterd en gemopperd en de ingezette tackles worden steeds scherper. Toch lukt het ze om de druk op onze verdediging te houden. De rentree van Jan na langdurig blessureleed is op een andere plek dan hij zich had voorgesteld. Hij mag mede de verdedigende stellingen betrekken.

    Toch krijgen onze jongens hun kansjes. De Jan-Tim-combinatie leidt net niet tot een effectieve afronding. Maar uit de counter spoelt er meteen weer een pak blauwen onze kant op. Sem eist de hoofdrol voor zich op achterin. Hij houdt opruiming en even later , wanneer ik al aanneem dat we de tegentreffer nu toch echt hebben moeten incasseren, brengt hij redding op de kalklijn die de barrière vormt tussen veiligheid en een tegendoelpunt. Met zo’n verdediger heb je geen doellijntechnologie meer nodig.

    Het is dus buigen of barsten. Vrouwen en kinderen eerst. Maar de vermoeidheid slaat aan beide kanten toe. Het niveau valt terug tot hotseknotsbegoniavoetbal. Zowel de Westhoekse als de Walcherse aanvallen lopen vast in een mêlee van spelers. Jan komt nog tot een schotje, maar daarna is het weer onze opponent die het initiatief herpakt.

    De seconden tikken weg en mijn hartslag neemt toe. Gaan we net als vorige week alsnog aan het einde de bietenbrug op? Het antwoord op deze vraag komt van Yoran. Met goed doorzetten verovert hij voorin de bal. En waar zijn schot in eerste instantie nog door de keeper kan worden gekeerd, is Duncan er als de kippen bij om de rebound in het verlaten doel te tikken. De 0-2 valt letterlijk in de laatste minuut, want met deze nekslag besluit de ref de wedstrijd definitief tot een einde te brengen. Het ultieme fluitsignaal klinkt als een lieflijk concerto in mijn oren.

    Deze winst wordt aldus voor de poorten van de hel weggesleept. Dat het niet helemaal de verhoudingen dekt, maakt mijn subjectieve geest niet uit. Walcheren handhaaft zijn ongeslagen status van dit seizoen en sluipt naar de top van het klassement. Hiermee gaan we voor een paar weken de herfststop in. In de komende weken staat eerst nog een vervolg in de tweede ronde van het bekertoernooi op het programma en over vier weken wacht in Middelburg tegen Zeelandia de hervatting van de competitie. Iets minder spanning en iets sneller resultaat graag, vraag ik beleefd!

    Waargenomen door Paul

    28 september 2019